Rynek pracy okiem feministki

Kobiety na rynku pracy ciągle są dyskryminowane zarówno pod względem dostępności do jak i traktowania jako pracownika.

Myślę, że każda z nas doświadczyła tego na własnej skórze, a jeśli dotychczas miała tyle szczęścia, że nie spotkała się z taką sytuacją, to z pewnością czeka ją to w najbliższej przyszłości. Wystarczy bowiem, aby kobieta szukała nowej pracy i już zaczynają się schody. Jeżeli jest młoda i tuż po studiach, to może mieć zbyt mało doświadczenia (jak w popularnym - „szukam 20-latki z 30-letnim doświadczeniem), jeśli ciut starsza, to z pewnością na którejś z rozmów kwalifikacyjnych wcześniej czy później padnie pytanie o ciążę, dzieci, męża itp..., mimo że podobno takie pytania są w polskim prawie NIEDOZWOLONE. Pani posiadająca już dzieci obowiązkowo tłumaczyć się musi z organizacji życia rodzinnego na przestrzeni minimum tygodnia, jak nie dłużej. Wydawać by się mogło, że idealną kandydatką dla pracodawców jest kobieta w wieku lat ok. 50, dzieci już odchowała i raczej nie planuje kolejnych, ma spore doświadczenie zawodowe, w większości przypadków ustabilizowane życie osobiste, do emerytury jeszcze spory kawałek czasu. I tu okazuje się, że brakuje jej jednak jednej rzeczy – nie więcej niż dwudziestu paru wiosen życia.

Jeśli mimo wszystko uda nam się zdobyć pracę, (tylko i wyłącznie dzięki naszej determinacji), to też nie mamy lekko. To właśnie kobiety, i to niezależnie od stanowiska, najczęściej poddawane są mobbingowi, molestowaniu seksualnemu, zaniżaniu pensji, a nawet dyskryminacji rasowej ( choć może to ostatnie nie zdarza się w Polsce zbyt często, to na świecie owszem). Jakoś rzadko można usłyszeć, że mężczyzna na danym stanowisku zarabia mniej niż kobieta, jest za to mnóstwo zawodów, które zdominowane są przez kobiety tylko dlatego, że żaden facet nie podjąłby się pracy za tak śmiesznie małe . Wystarczy wspomnieć tu o pielęgniarkach, skoro jest tylu lekarzy mężczyzn, to nie ma przecież żadnego przeciwwskazania, aby było tyle samo pielęgniarzy. Ale lekarz zarabia więcej niż pielęgniarka, no i prestiż większy.

Najgorsze w tym wszystkim jest jednak to, że to często my same sobie podkładamy nogę. Przecież często idąc na rozmowę kwalifikacyjną spotykamy się z rekruterką, często naszym szefem jest właśnie kobieta! Drogie panie! Jeśli my same nie potrafimy zjednoczyć się w obronie naszych praw, że nie wspomnę już o przywilejach, to dlaczego miałybyśmy spodziewać się lepszego traktowania przez mężczyzn?! Przecież im jest wygodnie tak jak jest, po co mają zmieniać świetnie działający z ich punktu widzenia system? To my musimy się o to postarać (jak zwykle). Pamiętajmy o tym, gdy na rozmowę kwalifikacyjną do naszej firmy przyjdzie kobieta. Mężczyźni lubią zmieniać rzeczy metodą rewolucji, do nas należy ewolucja.